قدردانی از پرستاران نباید به یک روز در سال و پیام‌های تبریک محدود بماند، بلکه باید در بهبود شرایط کار، پرداخت عادلانه، تامین نیروی انسانی، کاهش فشار شیفت‌ها و شنیده شدن صدایشان در تصمیم‌گیری‌های نظام سلامت نمود پیدا کند.
در جنگ تحمیلی دوازده‌روزه و نیز در جنگ رمضان، پرستاران و کادر درمان کشورمان با رشادت، تعهد و روحیه‌ای مثال‌زدنی، بی‌هراس از مخاطرات، در مسیر نجات جان هموطنان گام برداشتند. این عزیزان با ازخودگذشتگی خویش حماسه‌ای ماندگار آفریدند و نام خود را در حافظه تاریخی ملت ایران جاودانه ساختند.
پرستاران کشور در آن روزهای دشوار، با وجود نگرانی‌های شخصی و خانوادگی، از سنگر خدمت عقب‌نشینی نکردند و با ایثار و تعهد مثال‌زدنی، از جان بیماران حراست کردند. این حضور مسئولانه، مورد تفقد مقام معظم رهبری نیز قرار گرفت و نشان داد نظام سلامت کشور از انسجام و ظرفیت بالایی برای مدیریت بحران برخوردار است.
همزمان با روز پرستار، روایت پرستاران از روزهای جنگ و بحران، تصویری از حرفه‌ای ارائه می‌دهد که تعطیلی نمی‌شناسد؛ حرفه‌ای که در اوج بحران‌هایی همچون پاندمی کرونا، جنگ، سیل و زلزله، همزمان با نگرانی برای جان خود و خانواده‌هایشان، مسئولیت مراقبت از بیماران و تداوم فعالیت مراکز درمانی را بر دوش می‌کشند.
البته دشواری‌های حرفه پرستاری به خدمت‌رسانی روزهای جنگ و بحران محدود نیست؛ آنها از کمبود نیروی انسانی، فشار ناشی از شیفت‌های طولانی و متوالی، تنش‌های جسمی و روانی، مواجهه با بیماری‌های واگیردار و کمبود تناسب میان ظرفیت مراکز درمانی و شمار بیماران به‌عنوان بخشی از چالش‌های روزمره این حرفه می‌گویند. به طوری که گاهی ظرفیت تخت‌های اورژانس تکمیل است، اما ورود بیماران همچنان ادامه دارد؛ شرایطی که ارائه خدمات را دشوارتر می‌کند و در نهایت، بخش مهمی از نارضایتی‌ها را متوجه پرستارانی می‌کند که باید در محدودیت امکانات، پاسخگوی نیازهای متعدد بیماران باشند.
در کنار فشار کاری، مسائل معیشتی و آنچه که آنها از «نابرابری در نظام پرداخت» می‌خوانند، از مهم‌ترین مطالبات پرستاران است؛ به طوری که از نامشخص بودن معیار محاسبه تعرفه‌های پرستاری، نبود تناسب میان دریافتی‌ها و نرخ تورم و پیچیدگی فرمول‌های پرداخت گلایه و بر ضرورت بازنگری در ساختار نظام سلامت و تعریف روشن جایگاه گروه‌های مختلف تاکید دارند.
پرستاران می‌گویند که شرایط اقتصادی برخی همکارانشان را به اشتغال همزمان در دو یا سه مرکز درمانی سوق داده؛ شرایطی که در کنار شیفت‌های فشرده، خطر فرسودگی شغلی را نیز افزایش می‌دهد و بر همین اساس هم خواستار اصلاح واقعی نظام پرداخت، توجه به سطح تحصیلات و سختی کار، تنظیم اصولی شیفت‌ها و مشارکت دادن کارشناسان و نیروهای شاغل در محیط‌های درمانی در تصمیم‌گیری‌ها هستند.
از نگاه آنها، قدردانی از پرستاران نباید به یک روز در سال و پیام‌های تبریک محدود بماند، بلکه باید در بهبود شرایط کار، پرداخت عادلانه، تامین نیروی انسانی، کاهش فشار شیفت‌ها و شنیده شدن صدایشان در تصمیم‌گیری‌های نظام سلامت نمود پیدا کند.
پرستارانی که در همه‌گیری کرونا، روزهای جنگ و دیگر بحران‌ها در کنار بیماران ماندند و به روشن ماندن چراغ مراکز درمانی همراه سایر کادر درمان کمک کردند، اکنون خواهان آن هستند که دشواری‌های این مسئولیت در تمام روزهای سال دیده شود و پاسداشت جانفشانی‌هایشان به اقدام‌های ملموس و پایدار بینجامد.