مسئولان فرهنگی، نهادهای دینی و متولیان امر باید پاسخ دهند که وقتی یک اثر فاخر قرآنی در شهرِ علویان این‌گونه غریبانه و مظلومانه متولد می‌شود، فردا چه انتظاری از نسل جوان برای انس با قرآن خواهیم داشت؟

قرآن کریم، این جاودانه‌ترین معجزه الهی و بلندترین قله هدایت بشر، از نظر ارزش محتوایی و تاثیر ژرف در تحولات اجتماعی، کتابی بی‌بدیل و تحریف‌نشده است. کلامی جامع که برای هر کس آن را مشعل راه خویش سازد، نقشه راه سعادت دنیوی و اخروی را ترسیم می‌کند. اما مایه تأسف و درد عمیق است که امروز، این کتابِ عظمت و رحمت، نه تنها در متن زندگی روزمره جوامع بشری جای نگرفته، بلکه در دل جوامع اسلامی نیز با دست‌های پیدا و پنهانِ استکبار و جهلِ ناآگاهان، به انزوا کشیده شده است. اگر هم امروز در جایی نامی از قرآن برده می‌شود، اغلب به ظواهر و تشریفات ختم می‌شود تا کاربرد عملیاتی و همه‌جانبه؛ و این، همان «مهجوریت دردناک قرآن» است.

اما دردآورتر از همه، تجلی عینی این مهجوریت در قلب شهری است که مدعی دارالمومنین بودن، مهد نخستین حکومت شیعی، و زادگاه مفسر کبیر قرآن، حضرت آیت‌الله العظمی جوادی آملی است؛ شهری که به داشتن چندین حوزه علمیه مجهز برادران و خواهران و ده‌ها نهاد فرهنگی و دینی بر خود می‌بالد.

امروز، دقیقا در مراسم رونمایی از مجموعه ارزشمند و دوازده‌جلدی «فرهنگ فارسی معانی قرآن کریم»، عمق این فاجعه و بی‌مهری آشکار به نمایش درآمد. این اثر سترگ، حاصل ۱۱ سال تلاش شبانه‌روزی، تحقیق طاقت‌فرسا و عشق خالصانه معلمی دلسوز و فرهنگی بازنشسته از دیار آمل، جناب آقای محمد اسمعیلی است که عمر گران‌بهای خود را پای تبیین واژگان و معانی کلام وحی گذاشته است.

با وجود دعوت رسمی از مسئولان، متولیان فرهنگی و روحانیون شهر و با وجود تبلیغات گسترده در سطح شهر و فضای مجازی، تصویر تأسف‌بار امروزِ این مراسم چه بود؟ حضور مدعوین به تعداد انگشتان دو دست هم نرسید!

راستی، برای یک نویسنده و پژوهشگر قرآنی که بهترین سال‌های عمر، جوانی و سلامت خود را در خلوتِ مطالعه و استخراج معانی قرآنی هزینه کرده تا چراغی بر تاریکی فهم کلام الهی بیافزاید، این بی‌اعتنایی و سالن نیمه‌خالی چه معنایی دارد؟ آیا این جز تداوم همان مهجوریت تاریخی قرآن در شهرِ مفسران و عالمان است؟

جایگاه تجلیل از علم، پژوهش و خادمان حقیقی قرآن در شهرِ دارالمومنین کجاست؟ آیا بودجه‌ها و همایش‌های کلان فرهنگی فقط برای شعار دادن است یا حمایت از آثار فاخر بومی که مایه آبروی شهر و استان ما هستند؟ مسئولان فرهنگی، نهادهای دینی و متولیان امر باید پاسخ دهند که وقتی یک اثر فاخر قرآنی در شهرِ علویان این‌گونه غریبانه و مظلومانه متولد می‌شود، فردا چه انتظاری از نسل جوان برای انس با قرآن خواهیم داشت؟