جان مردم، آمار نیست. هر عددی که در گزارش تصادفات ثبت میشود، نام یک انسان و قصه یک خانواده است. وقت آن رسیده که ایمنی جادهها نه بهعنوان یک موضوع حاشیهای، بلکه بهعنوان یک مطالبه عمومی و فوری دیده شود.
سقوط یک دستگاه ون به دره در محور هراز و جانباختن راننده و شش زن، بار دیگر داغی سنگین بر دل خانوادهها و مردم منطقه نشاند. حادثهای که علاوه بر قربانیان، هفت مصدوم نیز راهی بیمارستان ۱۷ شهریور کرد و نشان داد یک سانحه رانندگی، تنها یک خبر کوتاه در میان اخبار روزانه نیست؛ بلکه پایان زندگی انسانهایی است که هرکدام خانواده، آرزو و آیندهای داشتهاند.
آنچه این حادثه را تلختر میکند، تکرار بیپایان چنین رخدادهایی در جادههای کشور است. وقتی یک مسئول پیشین حوزه راهور که خود چند تن از بستگان نزدیکش را در این سانحه از دست داده، از فقدان حفاظ ایمنی، خطکشی مناسب، کیفیت نامطلوب خودروها، آموزش ناکافی رانندگان و نبود نظارت مؤثر سخن میگوید، دیگر نمیتوان همهچیز را تنها به «خطای انسانی» تقلیل داد.
تصادفات رانندگی در ایران، سالهاست به یکی از تلخترین واقعیتهای اجتماعی تبدیل شده است؛ واقعیتی که هر سال هزاران خانواده را عزادار میکند. اما پرسش جدی این است که تا چه زمانی باید پس از هر حادثه، تنها به ابراز تأسف و وعده بررسی اکتفا شود؟
در جادههایی مانند محور هراز، که پرتردد، کوهستانی و پرخطر هستند، وجود حفاظهای استاندارد، علائم هشداردهنده روشن، خطکشی مناسب، روشنایی کافی در نقاط حادثهخیز و نگهداری مستمر مسیر، یک مطالبه تجملی نیست؛ بلکه ابتداییترین حق مردم برای حفظ جانشان است. جادهای که در حاشیه پرتگاه فاقد ایمنی لازم باشد، عملاً راننده و سرنشین را در برابر کوچکترین اشتباه، نقص فنی یا لغزندگی مسیر بیدفاع میگذارد.
از سوی دیگر، نمیتوان نقش خودروهای فرسوده، ناایمن و فاقد معاینه فنی مؤثر را نادیده گرفت. خودرویی که از ابتداییترین استانداردهای ایمنی برخوردار نیست، در جاده حادثهآفرین میشود؛ بهویژه هنگامی که قرار است جان چندین سرنشین را در مسیرهای سخت و کوهستانی جابهجا کند. نظارت جدی بر ناوگان حملونقل عمومی و خودروهای مسافربری، باید از مرحله شعار خارج و به یک اقدام مستمر و قابل ارزیابی تبدیل شود.
البته سهم رانندگان و سرنشینان نیز در کاهش تلفات غیرقابل انکار است. بستن کمربند ایمنی، پرهیز از سرعت غیرمجاز، رانندگی با خودروهای دارای معاینه فنی و رعایت قوانین، رفتارهایی ساده اما حیاتی هستند. با این حال، نمیتوان از مردم انتظار داشت همه بار ایمنی را به دوش بکشند، در حالی که زیرساخت جاده، کیفیت خودرو و نظارت اجرایی همچنان با ضعفهای جدی روبهروست.
واقعیت این است که ایمنی جادهای حاصل هماهنگی سه ضلع «انسان، خودرو و راه» است. اگر هر یک از این اضلاع ناقص باشد، نتیجه میتواند فاجعهای باشد که خانوادهای را برای همیشه داغدار میکند. بنابراین، مطالبه مردم روشن است
جان مردم، آمار نیست. هر عددی که در گزارش تصادفات ثبت میشود، نام یک انسان و قصه یک خانواده است. وقت آن رسیده که ایمنی جادهها نه بهعنوان یک موضوع حاشیهای، بلکه بهعنوان یک مطالبه عمومی و فوری دیده شود.
پولادی معاون استاندارمازندران و فرماندار ویژه شهرستان آمل درمورد علت حادثه گفت : انحراف خودرو ون و خارج شدن از مسیر اصلی جاده کوهستانی کندوا به نشل باعث کشته شدن ۷ نفر و مصدومیت شدید برای ۷ سرنشین دیگر این خودردرغروب شنبه شد