شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل، تنها یک محدوده صنعتی در حاشیه شهر نیست؛ این شهرک نماد پایداری تولید در شرایط دشوار اقتصادی است. وجود ۴۹ واحد تولیدی فعال، اشتغال مستقیم بیش از ۹۸۰ نفر و نبود حتی یک واحد راکد، ظرفیت مهمی را در دل این شهرک شکل داده که میتواند الگویی برای بسیاری از شهرکهای صنعتی کشور باشد.
کمال آنلاین : شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل، تنها یک محدوده صنعتی در حاشیه شهر نیست؛ این شهرک نماد پایداری تولید در شرایط دشوار اقتصادی است. وجود ۴۹ واحد تولیدی فعال، اشتغال مستقیم بیش از ۹۸۰ نفر و نبود حتی یک واحد راکد، ظرفیت مهمی را در دل این شهرک شکل داده که میتواند الگویی برای بسیاری از شهرکهای صنعتی کشور باشد.
با این حال، فعالترین شهرک صنعتی منطقه با مسئلهای روبهروست که شاید در ظاهر تنها چندصد متر راه باشد، اما در واقع به یکی از مهمترین گرههای زیرساختی تولیدکنندگان، کارگران و ساکنان روستاهای همجوار تبدیل شده است؛ مسیری حدود دو هزار و ۸۰۰ متر که قرار بود شهرک صنعتی جمشیدآباد را به کمربندی هزارسنگر–محمودآباد متصل کند و اکنون در ۵۰۰ متر پایانی، پس از گذشت نزدیک به دو دهه، متوقف مانده است.
بخش عمده این مسیر آماده شده، مشکلات مربوط به اراضی و توافق با کشاورزان تا حد زیادی برطرف شده و حتی زیرسازی قسمت باقیمانده نیز انجام گرفته است؛ اما اختلاف و طولانیشدن فرایندهای اداری میان دستگاههای مسئول، از جمله اداره کل راه و شهرسازی و شرکت آب منطقهای مازندران، باعث شده این جاده هنوز به بهرهبرداری نرسد. نتیجه این تأخیر، چیزی جز تحمیل هزینههای بیشتر به تولید، افزایش خطر تردد و ادامه نگرانی مدیران واحدهای صنعتی و کارکنان شاغل در این شهرک نیست.
فعالان صنعتی جمشیدآباد میگویند آنان از مسئولان، شعار یا بازدیدهای تشریفاتی نمیخواهند؛ مطالبهشان روشن است: یک تصمیم مشخص برای پایاندادن به بلاتکلیفی راه دسترسی شهرک.
در جریان تور رسانهای برگزارشده در این شهرک، عماد ثانی، رئیس هیئت مدیره شهرک صنعتی جمشید آباد با اشاره به بازدیدهای متعدد مسئولان مختلف از مسیر این جاده در سالهای گذشته، تأکید کرد که راه دسترسی شهرک صنعتی جمشیدآباد بارها مورد توجه استانداران، مدیران دستگاههای اجرایی و مسئولان شهرستانی و حتی ملی قرار گرفته، اما این بازدیدها هنوز به نتیجهای ملموس برای تولیدکنندگان نرسیده است. انتظار فعالان صنعتی این است که انعکاس رسانهای این مطالبه، سرانجام به اقدامی اجرایی و زمانبندیشده منجر شود؛ اقدامی که بتواند یکی از اصلیترین دغدغههای زیرساختی این شهرک را برطرف کند.
واقعیت این است که ناتمام ماندن ۵۰۰ متر از یک مسیر، در فضای تولید صرفاً یک عدد یا یک پروژه عمرانی نیمهتمام نیست. این تأخیر، به معنای افزایش مسیر رفتوآمد، بالا رفتن هزینه سوخت و استهلاک خودروها، دشواری حملونقل کالا، اتلاف زمان کارکنان و احتمال بیشتر تصادفات در مسیرهای جایگزین است. بهویژه برای واحدهایی که مواد اولیه و محصولاتشان باید با خودروهای سنگین جابهجا شود، وجود راهی ایمن، کوتاه و استاندارد یک ضرورت انکارناپذیر است.
از سوی دیگر، موضوع مطرحشده درباره عبور بخش پایانی جاده از محدوده بستر رودخانه و درخواست شرکت آب منطقهای برای پرداخت اجاره بستر، نیازمند پاسخ روشن و تصمیمی مشترک میان نهادهای مسئول است. اگر این راه تنها مسیر اختصاصی یک واحد صنعتی بود، شاید بررسی آن در چارچوبی محدود قابل توجیه به نظر میرسید؛ اما این مسیر، جادهای عمومی است که علاوه بر واحدهای مستقر در شهرک صنعتی، مردم چند روستای اطراف نیز از مزایای آن بهرهمند خواهند شد.
بنابراین، پرسش اصلی این است که چرا باید پروژهای با چنین کارکرد عمومی و اثر مستقیم بر تولید، اشتغال و ایمنی تردد، اینچنین طولانی در مسیر مکاتبات اداری و تعیین حدود مسئولیتها متوقف بماند؟
مازندران استانی است که صنعت در آن جایگاهی مهم دارد و حدود ۱۵ درصد تولید ناخالص آن از این بخش تأمین میشود. نزدیک به سه هزار واحد صنعتی در استان، برای حدود ۸۰ هزار نفر اشتغال مستقیم فراهم کردهاند. در چنین شرایطی، رفع موانع پیشروی صنعت نباید به یک شعار تکراری تبدیل شود؛ بلکه باید در پروژههایی مانند راه دسترسی شهرک صنعتی جمشیدآباد، به اقدامی ملموس و قابل سنجش تبدیل شود.
حمایت از تولید یعنی مدیر یک واحد صنعتی، پس از سالها فعالیت و اشتغالآفرینی، برای عبور کامیون مواد اولیه یا رساندن محصول به بازار، نگران ایمنی و هزینه مسیر نباشد. حمایت از تولید یعنی کارگر با آرامش بیشتری به محل کار خود برسد. حمایت از تولید یعنی مسئولان، میان اختلافهای اداری و نیاز فوری صنعت، اولویت را به حل مسئلهای بدهند که سالهاست مشخص، قابل پیگیری و قابل حل است.
امروز جمشیدآباد بیش از هر چیز به وعده تازه نیاز ندارد؛ این شهرک نیازمند یک تصمیم نهایی، هماهنگی عملی میان دستگاههای مرتبط و اعلام زمان دقیق برای بهرهبرداری از مسیر است.
تکمیل این ۵۰۰ متر، صرفاً آسفالتکردن یک جاده نیست؛ این اقدام، باز کردن مسیر تولید، اشتغال، ایمنی و امید برای صدها کارگر و دهها واحد صنعتی است.