اگرچه رویکرد جدید فرماندار آمل و مدیرکل بهزیستی در جهت «محلهمحوری» و «اجرای فازبندی شده» امیدوارکننده به نظر میرسد، اما جامعه معلولین اکنون بیش از هر چیز به «عمل» نیاز دارد
کمال انلاین : در حالی که شهرهای استان مازندران سالهاست با بحران «عدم دسترسی» برای افراد دارای معلولیت دست و پنجه میزنند، نشستهای مدیریتی بار دیگر میزبان وعدههای جدیدی برای تغییر وضعیت بود. بیژن پولادی، فرماندار ویژه آمل، در جلسه ستاد مناسبسازی، بر لزوم تبدیل آمل به الگویی برای سایر شهرهای استان تأکید کرد و هدف را «ایجاد محیطی شهری که برای همه قابل دسترس باشد» دانست. وی با اشاره به اجرای طرح مناسبسازی در سه فاز، امیدوار است که آمل بتواند به عنوان یک مدل موفق (پایلوت) در سطح استان شناخته شود.
اما در پس این کلمات امیدبخش، واقعیتهای میدانی، روایت متفاوتی دارند. برای سالها، مناسبسازی در شهرهای مازندران به یک «وعده تکراری» تبدیل شده است. معلولین این استان برای انجام سادهترین کارهای اداری یا خرید مایحتاج عمومی، با پیادهروهای ناهموار و موانعی روبرو هستند که عملاً تردد آنها را غیرممکن میکند. این وضعیت، شکاف عمیقی میان «گزارشهای اداری» و «تجربه روزمره معلولین» ایجاد کرده است؛ چرا که سالیان سال وعدههای توخالی مسئولین، هیچ اثر ملموسی در سطح شهرها نداشته و معلولین همچنان در حصار موانع شهری زندانیاند.
در همین راستا، مدیرکل بهزیستی مازندران با تأکید بر اینکه مناسبسازی تنها به معلولین محدود نمیشود و سالمندان و مادران دارای کالسکه نیز مخاطبان این طرح هستند، پیشنهاد داد که آمل از نگاه «ساختمان-محور» عبور کرده و به سمت رویکرد «محله-محور» حرکت کند تا محلههای بدون مانع ایجاد شوند.
اگرچه رویکرد جدید فرماندار و مدیرکل بهزیستی در جهت «محلهمحوری» و «اجرای فازبندی شده» امیدوارکننده به نظر میرسد، اما جامعه معلولین اکنون بیش از هر چیز به «عمل» نیاز دارد، نه «طرح». تا زمانی که این سخنان به واقعیتهای شهری تبدیل نشود و دسترسی عادلانه به امکانات عمومی از یک «حق قانونی» به یک «تجربه واقعی» تبدیل گردد، هرگونه ادعای پیشگامی در سطح استان، تنها تکراری از همان وعدههای پیشین خواهد بود که سالهاست اثر نکرده است.
عزیزان معلولین، نیازی به «مدلهای موفق» در آینده نداریم؛ آنها امروز، همین حالا، به پیادهروهایی نیاز دارند که بتوانند بدون کمک و با عزت نفس، در شهر خود حرکت کنند.