قطعا استاندار مازندران و فرماندار جهادی و سختکوش آمل از نظرات کارشناسی دلسوزانه استقبال میکنند، نه از مطالبی که تنها در پی تشویش اذهان عمومی و دلسرد کردن مسئولین است.
سایت زباله «عمارت»، دیگر تنها یک مشکل شهری نیست؛ بلکه زخمی کهنه و چرکین بر پیکره طبیعت سرسبز مازندران و کابوسی زیستمحیطی برای مردم آمل و مناطق اطراف است.
دههها انباشت و نادیدهگرفتن این بحران، امروز ما را به نقطهی جوش رسانده است. شیرابههای سمی این کوه زباله، رگ حیات منطقه، یعنی رودخانه هراز را زهرآلود کرده و سلامت و آینده نسلهای این دیار را به گروگان گرفته است. مطالبهی قاطع مردم آمل، نه راهحلهای موقتی یا جابجاییهای صوری، بلکه «تعطیلی قطعی» این سایت و استقرار فوری تکنولوژیهای نوین و پایدار، بهویژه زبالهسوزهای پیشرفته است.
من سالیان سال در خصوص این وضعیت بحرانی قلم زدهام و در تمام این مدت، چیزی جز وعدههای توخالی مسئولان ندیدم. از جلسات استانی و شهرستانی گرفته تا وعدههای «یک هفتهای» برای حل مشکل یا قراردادهای میلیاردی با تکنولوژیهای روز دنیا که همگی به هیچ سرانجام دادند. اما با آمدن دکتر بیژن پولادی به عنوان سرپرست فرمانداری ویژه آمل، امیدی تازه ایجاد شد.
ایشان با توانمندی خود و رایزنیهای جدی با استاندار محترم مازندران، به قول خود وفادار ماندند و اکنون این مسیر در شرف به سرانجام رسیدن است؛ اتفاقی که خوشحالی را در دل مردم ایجاد کرد که شاید بالاخره مشکل چندین ساله زباله حل شود.
اما در این میان، باید به یک واقعیت تلخ اشاره کرد: برخورد دوپهلوی سازمان محیط زیست کشور و استان باعث شد این مشکل دههها لاینحل باقی بماند. حال که با موافقت اولیه سازمان محیط زیست، گامهای اجرایی در حال برداشتن است، برخی «دوستداران محیط زیست» که ادعای متولی بودن در برابر سلامت مردم را دارند، با این اقدام مخالفاند!
سوال من از این عزیزان این است: شما تاکنون کجا بودید؟ چرا وقتی مسئولان قبلی در استان و شهرستان، دستور رئیسجمهور شهید و مهلت ۱۵ روزه برای حل مشکل زباله را نادیده گرفتند و کوتاهی کردند، صدای شما شنیده نشد؟ چرا در امر تفکیک زباله در روستاها و در جهت کمک به بخشداران و دهیاران، به عنوان دوستدار طبیعت برای کم کردن حجم زباله با وجود کارشناسان شما چه طرح وبرنامه ای را ارائه دادید ؟
متأسفانه مشکل مملکت ما این است که همه چیز را در «جلسات» میبینند، اما هیچ خروجی واقعی برای مردم ندارند. شما که مدعی برگزاری میزگردها و نشستهای پسماند در آمل هستید، بگویید تاکنون چه ثمری برای شهرستان داشتید و چه کمکی به حل معضل زباله کردید که امروز داعیهی بهتر از مادر برای مردم شهر ما شدهاید؟
بنده با سابقهای که در این مسیر دارم و با بهرهگیری از کارشناسان خبره و دلسوز اهل آمل، در برابر «مافیای زباله» ایستادم و تاوان آن را هم پس دادم. قطعا استاندار مازندران و فرماندار جهادی و سختکوش آمل از نظرات کارشناسی دلسوزانه استقبال میکنند، نه از مطالبی که تنها در پی تشویش اذهان عمومی و دلسرد کردن مسئولین است.
در این میان، باید پرسید سازمان محیط زیست کشور و در رأس آن خانم دکتر انصاری (که خود اهل آمل هستند) یا معاونین ایشان، تاکنون چه راهکاری ارائه دادهاند؟ مگر وظیفه محیط زیست چیزی جز این است؟ خانم دکتر انصاری که رنج بیماران سرطانی را لمس کردهاند، حتماً میدانند که در شهرستان آمل بیش از ۳ هزار نفر با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکنند؛ ایشان تاکنون چه خدماتی برای این مردم انجام دادند؟ باید بدانیم نشستهای تخصصی و سمینارها برای مردم آمل راه حل نیست؛ راه حل، «حضور در میدان» است.
از جناب آقای حاتمی، دادستان انقلابی شهر، به عنوان یک شهروند درخواست دارم وارد میدان شوند و با «مافیای زباله» برخورد قاطع نمایند. آمل فرصت ندارد؛ یا نجات طبیعت و سلامت مردم است یا تسلیم در برابر سودجویان.