خاموشیهای بدون برنامه و لحظهای برق در شهرک صنعتی امامزاده عبدالله، دیگر یک مشکل زیرساختی ساده نیست، بلکه یک «تخریب سیستماتیک» تولید است. وقتی برق بدون اطلاع قطع میشود، تنها چراغها خاموش نمیشوند، بلکه خطوط تولید متوقف، ماشینآلات گرانقیمت آسیب میبینند و اعتبار صادراتی کشور در خطر میافتد.
کمال آنلاین : در دنیای امروز، تولید یعنی «دقت»، یعنی «زمان» و یعنی «تداوم». اما در قطب صنعتی امامزاده عبدالله آمل، تولیدکنندگان با پدیدهای روبهرو هستند که با تمام استانداردهای صنعتی در تضاد است: «خاموشیهای بدون برنامه و لحظهای برق!»
باید از زبان کسانی سخن گفت که هر روز با استرسِ قطع برق، ماشینآلات پیشرفته و گرانقیمت خود را روشن میکنند. برای یک تولیدکننده، قطع برق صرفاً به معنای «تاریک شدن محیط» نیست؛ بلکه به معنای توقف خط تولید، ضایع شدن مواد اولیه در ماشینها، آسیب دیدن قطعات حساس الکترونیکی و از دست رفتن اعتبار در برابر مشتریان داخلی و خارجی است.
خاموشیهای بدون برنامه و لحظهای برق در شهرک صنعتی امامزاده عبدالله، دیگر یک مشکل زیرساختی ساده نیست، بلکه یک «تخریب سیستماتیک» تولید است. وقتی برق بدون اطلاع قطع میشود، تنها چراغها خاموش نمیشوند، بلکه خطوط تولید متوقف، ماشینآلات گرانقیمت آسیب میبینند و اعتبار صادراتی کشور در خطر میافتد.
آیا منطقی است در یکی از قطبهای صنعتی مازندران، تولیدکننده با سرمایههای میلیاردی، هر روز با «قمارِ برق» دست و پنجه نرم کند؟ ما نه قول، که «پایداری برق» میخواهیم. صنعت با تاریکی رشد نمیکند!
وقتی برق بدون اطلاع قبلاً و بدون هیچ برنامهریزی مشخصی قطع میشود، تولیدکننده از جایگاه یک «مدیر صنعتی» به یک «قمارباز» تبدیل میشود؛ قمار بر سر اینکه آیا برق در ساعت آینده وصل میشود یا خیر؟ آیا این قطعی، باعث سوختن یک موتور صنعتی میشود یا خیر؟
آیا منطقی است که در شهرکی که به عنوان یکی از قطبهای صنعتی مازندران شناخته میشود و هزاران نیروی کار در آن فعال هستند، زیرساختهای برق چنان ابتدایی و متزلزل باشد که تولیدکنندگان نتوانند حتی یک برنامه تولید هفتگی ساده داشته باشند؟
ما در مورد سرمایهگذاریهای کلان برای توسعه ظرفیتها صحبت میکنیم، در مورد صادرات به کشورهای منطقه حرف میزنیم و از «تسهیل تولید» شعار میدهیم؛ اما واقعیت این است که با هر بار قطع برقِ برنامهریزینشده، بخشی از این سرمایههای ملی تخریب میشود.
تولیدکننده آملی، با وجود تمام سختهای اداری و بانکی، در کنار مسئولین ایستاده و تلاش کرده است تا چرخ صنعت را بچرخاند، اما اکنون میپرسیم: *آیا سازمانهای برق و مدیران مربوطه، متوجه عمق این بحران هستند؟
دیگر زمان آن رسیده است که به جای وعدههای کلی در نشستها، یک «تعهدنامه شفاف» برای پایداری برق در شهرک صنعتی امامزاده عبدالله تدوین شود. تولیدکننده نمیخواهد بداند «چرا برق قطع شد»، بلکه میخواهد بداند «چه زمانی برق وصل میشود» و «چگونه از تکرار این وضعیت جلوگیری شود».
اگر میخواهیم صنعت استان مازندران فعال و پویا بماند، باید بدانیم که هیچ صنعتی با «تاریکی» رشد نمیکند. برق، رگ حیاتی تولید است و هرگونه اختلال در این رگ، به معنای سکته قلبی در پیکره صنعت منطقه است.
امیدواریم این فریاد تولیدکنندگان، پیش از آنکه منجر به توقف کامل واحدها و بیکاری هزاران کارگر شود، به گوش مسئولان استانی و کشوری برسد.