تهدید به تصرف خارک و منابع ایران با پاسخ قاطع و مقاومت ملت ایران روبهرو خواهد شد.
تهدید به تصرف جزیره خارک و دستاندازی به منابع نفت و گاز ایران، بیش از آنکه یک موضعگیری سیاسی باشد، پردهای از یک نگاه قدیمی را کنار میزند؛ نگاهی که در آن قدرتهای بزرگ، سرزمینهای دیگر ملتها را نه به عنوان خانه یک ملت، بلکه به عنوان عرصهای برای تحقق منافع خود میبینند. وقتی سخن از تصاحب یک جزیره راهبردی و دسترسی به ثروتهای زیرزمینی یک کشور به میان میآید، دیگر نمیتوان این ادعاها را پشت واژههایی مانند امنیت، صلح یا نگرانیهای بینالمللی پنهان کرد.
جزیره خارک برای ایران فقط یک منطقه اقتصادی نیست؛ نقطهای است که با امنیت انرژی، اقتصاد ملی و حاکمیت کشور گره خورده است. بنابراین تهدید علیه خارک، صرفاً تهدید علیه یک تأسیسات نفتی یا یک موقعیت جغرافیایی نیست؛ بلکه تعرض به حق یک ملت برای تصمیمگیری درباره منابع و آینده خودش است.
سالهاست که موضوع هستهای به عنوان محور فشار علیه ایران مطرح میشود، اما تحولات نشان داده است که مسئله برای برخی قدرتها فراتر از یک پرونده فنی است. اگر نگرانی فقط درباره برنامه هستهای بود، چرا سخن از نفت، گاز، منابع طبیعی و مناطق راهبردی ایران به میان میآید؟ چرا در ادبیات تهدید، نشانههایی از نگاه اقتصادی و طمع به داراییهای یک ملت دیده میشود؟
تجربه تاریخی نشان داده است که قدرتهای سلطهگر همواره برای رسیدن به اهداف خود، ابتدا یک روایت، گاهی با عنوان مبارزه با تهدید، گاهی با ادعای دفاع از امنیت جهانی و گاهی با شعار کمک به ملتها میسازند. اما در بسیاری از موارد، پشت این شعارها رقابت بر سر منابع، نفوذ و منافع اقتصادی پنهان شده است.
اما محاسبهای که در این میان نادیده گرفته میشود، شناخت نادرست از ملت ایران است. ایران کشوری نیست که بتوان آن را با الگوی برخی کشورهای دیگر همچون ونزوئلا تحلیل کرد. ملت ایران در بزنگاههای تاریخی نشان داده است که میان سختی و تسلیم، سختی را انتخاب میکند اما استقلال خود را واگذار نمیکند.
تاریخ دفاع مقدس روشنترین شاهد این حقیقت است. در زمانی که رژیم بعث عراق با حمایت قدرتهای بزرگ به ایران حمله کرد، هدف فقط تصرف چند شهر نبود؛ هدف، شکستن اراده یک ملت و تغییر معادلات منطقه بود. اما نتیجه چه شد؟ ملتی که در آن روزها امکانات یک ابرقدرت را نداشت، با تکیه بر ایمان، وحدت و فداکاری اجازه نداد حتی یک وجب از خاک کشورش جدا شود.
تصویر ماندگار «خرمشهر ۳۶ میلیون جمعیت دارد» تنها یک شعار تاریخی نیست؛ بیانگر یک فرهنگ است. فرهنگی که میگوید دفاع از وطن محدود به یک گروه، یک نسل یا یک دوره زمانی نیست. آن روز همه ایران پشت خرمشهر ایستاد و امروز نیز هر نقطهای از خاک ایران که مورد تهدید قرار گیرد، در نگاه مردم همان جایگاه را خواهد داشت.
کسانی که امروز درباره خارک سخن از تصرف و دستیابی به منابع ایران میگویند، شاید قدرت نظامی خود را محاسبه کرده باشند، اما قدرت اراده یک ملت را نمیتوان با تجهیزات و آمار نظامی سنجید. تاریخ نشان داده است که ملتها زمانی شکست میخورند که امید و هویت خود را از دست بدهند؛ و ملت ایران بارها ثابت کرده است که هویت و عزت خود را با هیچ قیمتی معامله نمیکند.
نزدیک شدن به ماه محرم نیز برای مردم ایران یادآور یک حقیقت تاریخی است؛ اینکه ایستادگی در برابر ظلم، بخشی از فرهنگ این ملت است. عاشورا تنها یک حادثه تاریخی نیست، بلکه الگویی برای مبارزه با زیادهخواهی و پذیرش نکردن سلطه است. در این نگاه، مبارزه با زورگویی نه از سر قدرتنمایی، بلکه از باور به حفظ عزت و کرامت انسان شکل میگیرد.
ملت ایران در طول تاریخ آموخته است که برخی لحظهها، لحظه انتخاب میان حفظ عزت یا پذیرش تحقیر هستند. امروز نیز مسئله فقط یک جزیره یا یک منبع نفتی نیست؛ مسئله این است که آیا یک ملت اجازه میدهد دیگران درباره سرنوشت و داراییهایش تصمیم بگیرند یا خود بر آیندهاش مسلط میماند.
ایران نشان داده است که اهل تجاوز به حقوق دیگران نیست، اما در دفاع از حقوق خود نیز عقبنشینی نمیکند. ثروتهای ملی این سرزمین، حاصل تلاش نسلهای گذشته و سرمایه نسلهای آینده است و هیچ قدرت خارجی نمیتواند آن را به عنوان غنیمت جنگی برای خود تعریف کند.
پیام ایران روشن است: کسانی که رؤیای دستاندازی به منابع این کشور را در سر میپرورانند، باید تاریخ را دوباره بخوانند. این همان سرزمینی است که در سختترین روزها ایستاد، همان ملتی است که خرمشهر را پس گرفت و همان مردمی هستند که برای دفاع از یک وجب خاک خود، بزرگترین هزینهها را پرداخت کردهاند.
خارک فقط یک جزیره نیست؛ نماد خط قرمزی است که هر ملت آزادهای برای استقلال خود ترسیم میکند و این خط قرمز، با تهدید و فشار شکسته نخواهد شد؛ زیرا پشت آن، اراده ملتی ایستاده است که در طول تاریخ ثابت کرده است میتوان سختی را تحمل کرد، اما عزت را هرگز واگذار نکرد.
نویسنده: امید رنجبر عمرانی