هوای پاک، کادوئی نیست که تقدیم ما شود؛ بلکه دستاوردی است که باید برای آن جنگید و برنامهریزی کرد. در این هفته، بیاییم دوباره با زمین آشتی کنیم و به خاطر داشته باشیم که هر نفس ما، به تعهدی بند است که امروز در قبال محیط زیست خود میپذیریم.
نفس کشیدن در هوای پاک، ابتداییترین حق هر انسان و زیربنای سلامت جامعه است. نامگذاری هفته محیط زیست با تاکید بر شعار «هوای پاک؛ تعهد مسئولان، مسئولیت شهروندی»، یادآور این واقعیت است که حفاظت از ریههای زمین، نه یک اقدام داوطلبانه، بلکه یک «تعهد دوجانبه» میان حاکمیت و مردم است.
در سوی اول این معادله، مسئولان قرار دارند. هوای پاک زمانی محقق میشود که اسناد بالادستی و «قانون هوای پاک» از روی کاغذ به عرصه عمل بیایند. تعهد مسئولان در این حوزه به معنای نوسازی ناوگان حمل و نقل عمومی، نظارت دقیق بر صنایع آلاینده، گسترش فضای سبز شهری و مدیریت صحیح منابع زیستی است. هرگونه کوتاهی در اجرای استانداردهای زیستمحیطی، هزینهای گزاف بر سلامت عمومی و اقتصاد کشور تحمیل خواهد کرد که جبران آن در آینده ناممکن است.
در سوی دیگر، ما شهروندان ایستادهایم. مسئولیت ما فراتر از مطالبهگری است؛ ما نگهبانان اصلی محیط زیست هستیم. تغییر سبک زندگی، استفاده هوشمندانه از انرژی، کاهش استفاده از خودروهای تکسرنشین و ترویج فرهنگ تفکیک زباله و کاشت درخت، گامهای کوچکی است که وقتی با اراده جمعی همراه شود، تأثیری شگرف بر کیفیت هوای شهرهایمان خواهد داشت. ما باید به این باور برسیم که محیط زیست، میراثی برای فردا نیست، بلکه امانتی است که باید امروز از آن محافظت کنیم.
در منطقهای همچون آمل و بخش زیبای لاریجان، که به واسطه حضور قله دماوند، ریه تنفسی شمال کشور محسوب میشوند، این مسئولیت دوچندان است. صیانت از عرصههای جنگلی و جلوگیری از تخریب محیط زیست در این مناطق، نمونه بارز تلفیق تعهد مسئولان محلی و غیرت شهروندی مردم فهیم این دیار است.
هوای پاک، کادوئی نیست که تقدیم ما شود؛ بلکه دستاوردی است که باید برای آن جنگید و برنامهریزی کرد. در این هفته، بیاییم دوباره با زمین آشتی کنیم و به خاطر داشته باشیم که هر نفس ما، به تعهدی بند است که امروز در قبال محیط زیست خود میپذیریم.