وقت آن رسیده است که مدیران ارشد، عینک «تشریفات» را از چشم بردارند و به روابط عمومی به عنوان یک «تخصصِ علمی و هنری» بنگرند
بسیاری بر این باورند که روابط عمومی، ویترین یک سازمان است؛ اما واقعیت این است که روابط عمومی، «ستون فقرات» و «مرکز فرماندهیِ معنا» در هر نهاد است. اگر امروز شاهد هستیم که برخی دستگاهها در برقراری ارتباط با مردم دچار لکنت شدهاند، ریشه آن را باید در کوچکانگاریِ جایگاه روابط عمومی جستجو کرد. روابط عمومی صرفاً یک واحد برای «اطلاعرسانی» نیست؛ بلکه یک «نهاد راهبردی» برای تولید قدرت و سرمایه اجتماعی است.
یک روابط عمومی کارآمد، پیش از آنکه سخنگوی سازمان باشد، باید «شنونده مردم» باشد. در واقع، روابط عمومی حرفهای، نقش وکیلِ مدافعِ مطالبات مردم را در اتاق فکر مدیران ایفا میکند. روابط عمومیای که جرات داشته باشد نقد مردم را به گوش مدیر برساند و مدیر را از اتخاذ تصمیمات آسیبزا بازدارد، یک روابط عمومی پویاست. نگاه تشریفاتیِ برخی مدیران، این جایگاه حساس را به یک «تریبون یکطرفه» تقلیل داده که نتیجهای جز فاصله گرفتن از بطن جامعه ندارد.
در دنیای امروز که اخبار با سرعت نور در فضای مجازی منتشر میشوند، روابط عمومی «خط مقدم جبهه» است. در لحظات بحرانی، این روابط عمومیِ مجهز به علم روز و هوش مصنوعی است که میتواند با «روایت اول»، مانع از جولان شایعات شود. روابط عمومی الکترونیک دیگر یک تجمل نیست، بلکه یک «سپر دفاعی» برای حفظ آرامش جامعه و صیانت از اعتبار سازمان است.
استفاده از هوش مصنوعی در روابط عمومی، به معنای داشتن یک دیدبان ۲۴ ساعته است. ابزارهای مدرن به روابط عمومی اجازه میدهند تا پیش از آنکه یک نارضایتی کوچک به یک بحران اجتماعی تبدیل شود، آن را شناسایی و برایش راهکار ارائه دهد. روابط عمومی مدرن، با تحلیل دادهها (Big Data)، به مدیران میگوید که ذائقه مخاطب کجاست و اولویتهای مردم چیست. این همان «مهندسیِ ارتباطات» است که جایگزین «تبلیغات سنتی» شده است.
تحقق شعار سال مبنی بر «امنیت ملی و وحدت ملی در سایه اقتصاد مقاومتی»، بدون حضور یک روابط عمومی قدرتمند ممکن نیست. ایجاد وحدت ملی مستلزم «اقناع افکار عمومی» است و این وظیفه خطیر بر عهده روابط عمومیهایی است که به جای بنرهای گرانقیمت، به دنبال «ارتباط موثر و صادقانه» با مردم هستند. روابط عمومی قوی، بذر امید را در دل جامعه میکارد و توطئههای رسانهای دشمن را خنثی میکند.
وقت آن رسیده است که مدیران ارشد، عینک «تشریفات» را از چشم بردارند و به روابط عمومی به عنوان یک «تخصصِ علمی و هنری» بنگرند. ۲۷ اردیبهشت، روزِ تجلیل از کسانی است که در میانه جنگ روایتها، با کمترین امکانات و بیشترین هجمهها، از اعتبار سازمان و حقوق مردم دفاع میکنند. روابط عمومی، قلب تپنده سازمان است؛ اجازه ندهیم نگاههای سنتی و مدیریتی، ضربان این قلب را کُند نماید.