گل برای بقا به گردهافشانی پروانه نیاز دارد و پروانه برای زندگی به سخاوت گل. این پیوند، درس بزرگی برای ماست: هیچ جزئی از طبیعت بیهوده نیست. وقتی ما جنگلی را تخریب میکنیم یا اکوسیستمی را برهم میزنیم، در واقع تارهای این فرشِ هزاررنگِ خلقت را از هم میگسلیم.
کمال آنلاین : در هیاهوی دنیای مدرن و در میان اخبار تلخ از تخریب منابع طبیعی، تماشای این صحنه—نشستنِ آرامِ یک پروانه بر قلبِ گلی درخشان—توقفی است برای تفکر. این تصویر، تنها یک قاب زیبا نیست؛ بلکه روایتی از «توازن» و «ظرافت» در نظام آفرینش است.
زیبایی، زبانی برای سپاس
پروانهای که با بالهای منقوش و چشمنوازش بر گل نشسته، یادآور این حقیقت است که خداوند، جهان را با نظمی هنرمندانه و برای کمالِ روح انسان آفریده است. این «سرمایه الهی» که در طبیعت میبینیم، ریشه در مهربانی پروردگاری دارد که حتی برای حیات یک حشره کوچک، بستری از زیبایی و رزق (شهد گل) فراهم کرده است.
پیوند ناگسستنی اجزای هستی
گل برای بقا به گردهافشانی پروانه نیاز دارد و پروانه برای زندگی به سخاوت گل. این پیوند، درس بزرگی برای ماست: هیچ جزئی از طبیعت بیهوده نیست. وقتی ما جنگلی را تخریب میکنیم یا اکوسیستمی را برهم میزنیم، در واقع تارهای این فرشِ هزاررنگِ خلقت را از هم میگسلیم.
مسئولیت ما در قبال این ظرافت
هر چقدر این تصویر «لطیف» به نظر میرسد، به همان اندازه در برابر دخالتهای ناصواب انسان «آسیبپذیر» است. حراست از منابع طبیعی و جنگلها، در حقیقت حراست از همین لحظاتِ ناب و بیبدیل است. اگر امروز برای حفظِ ریههای زمین (جنگلها) و پاکیزگی آب و خاک نجنگیم، نسلهای آینده این شکوه را تنها در قابِ عکسهای قدیمی تماشا خواهند کرد.
سخن پایانی:
بیایید هر بار که به چنین صحنهای خیره میشویم، از خود بپرسیم: «سهم من در ماندگاری این لبخندِ طبیعت چیست؟»
حفاظت از محیطزیست، نه یک انتخاب تشریفاتی، بلکه یک وظیفه اخلاقی و دینی برای پاسداشتِ معجزات خداوند روی زمین است.