میراث الهی زیر پای سودجویان؛ وقتِ جراحی قوانینِ حفاظت از منابع طبیعی است
کمال آنلاین : جنگلهای هیرکانی، این نوار سبز و کهن که از دوران سوم زمینشناسی به یادگار مانده، تنها یک عرصه طبیعی نیست؛ بلکه «سرمایهای الهی» و امانتی است که میلیونها سال از تلاطم تاریخ عبور کرده تا امروز به دست ما برسد. اما امروز این گنجینه بیبدیل، که پایه اصلی توسعه پایدار و ضامن حیات نسلهای آینده است، در میان دو لبه قیچی «قوانین ضعیف» و «کمبود نیروی محافظ» در حال تکهتکه شدن است.
سرمایهای الهی در خدمت حیاتدر نگاه توحیدی،
طبیعت تجلی قدرت پروردگار و بستری برای استمرار زندگی انسان است. جنگلهای هیرکانی با تولید اکسیژن، حفظ خاک و تنظیم چرخهی آب، ستون فقرات زیستبوم شمال کشور هستند. نابودی هر درخت در این جنگلها، به معنای ویرانی سدی طبیعی در برابر سیلابها و از دست رفتن تنوع زیستی است که بازسازی آن قرنها زمان میبرد.
قوانینِ بیدندان و جریمههایی که بازدارنده نیستند
یکی از بزرگترین دردهای امروز جنگلهای ما، نبود قوانین سختگیرانه و مجازاتهای متناسب با جرم است. وقتی سود حاصل از قاچاق چوبهای نایاب، چندین برابر جریمههای قانونی است، متخلفان با وقاحت تمام تیغ تبر را بر پیکره درختان کهنسال میکوبند. تا زمانی که قوانین ما «هزینه جرم» را برای قاچاقچیان چوب به شدت بالا نبرند، این غارتگریِ سازمانیافته متوقف نخواهد شد.
جبهه خالیِ حفاظت؛ یک محیطبان برای هزاران هکتار!
در حالی که استانداردهای جهانی برای حفاظت از عرصههای جنگلی بر تعداد مشخصی نیرو در هر هکتار تأکید دارند، جنگلهای هیرکانی با فقر شدید نیروی انسانی و تجهیزات مدرن روبرو هستند. محیطبانان و جنگلبانان غیور ما، با کمترین امکانات و حقوق، در برابر باندهای مسلح قاچاق چوب ایستادگی میکنند، اما واقعیت این است که تنهایی این جانبرکفان در عرصههای وسیع جنگلی، راه را برای دستاندازی سودجویان باز گذاشته است.
توسعه پایدار یا تخریب مستمر؟
توسعهای که به قیمت تراشیدن کوهها و قطع درختان تمام شود، «توسعه» نیست، بلکه «خودکشی جمعی» است. ما موظفیم برای آیندگان، ایرانی سرسبز به ارث بگذاریم، نه بیابانی غبارآلود. حراست از منابع طبیعی باید به عنوان یک اولویت امنیتی و ملی در رأس تصمیمگیریها قرار گیرد.
*سخن پایانی:
صیانت از جنگلهای هیرکانی نیازمند یک انقلاب در قوانین کیفری و استخدامی است. دولت و مجلس باید با بازنگری در جرایم قاچاق چوب و تقویت کادر حفاظت، مانع از نابودی این میراث جهانی شوند. هیرکانی میراث ما نیست، امانت فرزندان ماست؛ نگذاریم آیندگان در تقویم خود، روزی را برای سوگواریِ جنگلهای از دست رفته ثبت کنند.