«فاجعه خاموش در پستوهای معیشت؛ ذبح روزانه ۸۰۰ فرشته به پای فقر!»
کمال آنلاین : آیا میدانستید هر روز در سکوتِ خانهها و پستوهای غیرقانونی، ۸۰۰ جنین یعنی ۸۰۰ فرصتِ زندگی، ۸۰۰ استعداد درخشان و ۸۰۰ تپشِ امید، به بهانه «مشکلات معیشتی و اقتصادی» از حق حیات محروم میشوند؟ این آمار نه تنها یک بحران جمعیتی، بلکه یک فاجعه انسانی و اخلاقی است که پایههای ایمان و انسانیت را در جامعه اسلامی میلرزاند.
. فاجعه معیشتی؛ سلب حقِ نفس کشیدن از بیگناهان
بسیاری از این فرشتگان بیگناه، تنها به دلیل تنگناهای مالی خانوادهها، پیش از آنکه طعم آغوش مادر را بچشند، به دست نیستی سپرده میشوند. در فرهنگ اسلامی که معتقد است «رزق هر جنبندهای بر عهده خداست»، قربانی کردن فرزند به پای فقر، نشاندهنده یک گسل عمیق اعتقادی و حمایتی در جامعه است. این لکه سیاهی است که با هیچ توجیه اقتصادی پاک نخواهد شد.
هشدار سرخ نظام پزشکی: پایانِ مماشات با متخلفان
دکتر محمد رئیسزاده، رئیس سازمان نظام پزشکی ایران، با صراحت اعلام کرده است که هدف نهایی، به صفر رساندن دخالت کادر درمان در سقطهای غیرقانونی است. ایشان هشدار دادهاند:
«در صورت وصول هرگونه پرونده مرتبط با سقط جنین غیرقانونی، این پروندهها خارج از نوبت و بدون هیچگونه تخفیف، مطابق موازین قانونی بررسی و با متخلفان برخورد خواهد شد.»*
این یعنی نظام سلامت ایران دیگر هیچ عذری را از سوی کسانی که قسم پزشکی خود را زیر پا گذاشته و ابزار قتل نفس میشوند، نخواهد پذیرفت. برخورد قاطع و بدون تخفیف، پیامی روشن به تمامی متخلفان است.
مضرات جبرانناپذیر برای کانون خانواده و اجتماع سقط جنین
نه تنها یک گناه کبیره و جرمی نابخشودنی است، بلکه زخمی عمیق بر روان مادران بر جای میگذارد که اغلب با افسردگیهای مزمن و پشیمانیهای ابدی همراه است. از سوی دیگر، حذف روزانه ۸۰۰ انسان، به معنای پیر شدن شتابان جمعیت و تهی شدن ایران از نیروی جوانی و بالندگی در دهههای آتی است.
بیداریِ جمعی؛ راه نجات چیست؟
جامعه اسلامی نباید اجازه دهد فقر، قاتلِ جان انسانها شود. این بیداری باید در دو جبهه رخ دهد:- *مسئولان:* با حمایتهای واقعی معیشتی و اقتصادی از خانوادههای پرجمعیت.
- *مردم: با تقویت باورهای معنوی و درک این حقیقت که هر کودک، با خود برکت و نوری به زندگی میآورد.
سخن آخر:
هر یک از این ۸۰۰ جنین، میتوانستند دانشمندی بزرگ، هنرمندی توانا یا پدری مهربان برای این سرزمین باشند. بیایید پیش از آنکه صدای گریه نوزادان در هیاهوی فقر گم شود، برای نجات آنها و نجاتِ وجدانِ جامعهمان بپا خیزیم.
فرزندآوری حقِ زندگی است، نه کالایی که با ترازوی معیشت سنجیده شود!*